جمعه 24 آذر 96

جمعه ی هفته ای که گذشت گل پسری رو طبق قرار قبلی بردیم سرزمین عجایب. همون اول که رسیدیم اسباب کریسمس به راه بود و آرادی با دیدن اونا دوباره ترسید گل پسری و شروع کرد که من نمیام بازی کنم بریم خونه ی خودمون ولی وقتی بردیمش بالا دیگه راضی نبود برگرده خونه و میگفت هنوز همه ی بازی ها رو نکردم. خدا رو شکر بهش حسابی خوش گذشت و کلی حالشو برد.

هفته ی قبل هم  مربی کلاسشون خاله زهرا بهشون گفته بود که مهر و جانماز بیارید میخوایم با همدیگه نماز بخونیم. پسرم کلی کیف کرده بود از اینکه تو مهد کودکش نماز خونده بود و لذت برده بود.

مابقی هم چیزی نیست جز تکرار مکررات و این که هر روز به مهد و دوشنبه ها هم کلاس مشاعره و تمرین کردن با آزیتا جون و در طول هفته کلی ادا و بازی تا اینکه یک بیت شعرش رو تمرین کنه. الان دیگه یه غزل از حضرت حافظ و مولانا و سعدی حفظ شده و تقریبا به جز اینا هم 48 تا بیت جدا برای مشاعره . حفظ کردنش و مشاعره اش که حرف نداره و بینظیره فقط یه کم تو مشاعرهی مشروطش گیر داره. ولی اصلش اینه که پسره من بینظیره.

چند وقت پیش که داشتیم از اداره میرفتیم خونه از کنار بیمارستان رد شدیم بهش گفتم آرادی دعا کن که همه ی مریضا خوب بشن یه کم گذشت و گفت دعا کردم بعد گفت مامان من یه دعای دیگه هم کردم : گفتم خدایا من بزرگ شدم خیلی پولدار بشم بهش گفتم چرا میخوای پولدار بشی گفت: میخوام یه عالمه اسباب بازی بخرم بعد دکتر مغز و اعصاب شدم بدم به بچه هایی که میان پیش من    یعنی من عاشقت نباشم چیکار کنم قربونت برم دردت به جونم

دیروز موقع برگشت از تیراژه شروع کرد به گریه کردن که من اسباب بازی میخوام و ما هم از اونجایی که قرار نبود براش بخریم اومدیم تو ماشین آراد رو صندلی عقب دراز کشید و من به شوهر جان گفتم یواش برو فکر کنم آراد خوابیده یه وقت از صندلی نیفته. آرادی گفت نخیر من بیدارم دارم فکر میکنم بهش گفتم به چی فکر میکنی : دارم به اون اسباب بازیه فکر میکنم آخه دلم براش تنگ شده.

اینم یه عکس همینجوریه پدر و پسری

دیشب هم مامانی و بابایی و خاله دنیا و پوریا جان شام خونه ی ما بودن و یه عالمه باهم بازی کردید و کلی حالشو بردین آخر وقت هم با مامانی اینا رفتی خونشون  جون قرار نبود بیای مهد کودک .

اینم جمعه اول وقت . ابوسعید (رفته بودیم پایه برای تلفن بخریم که بسته بود)